بخششهاى توست و به رعايت تو نيازمندم . خدايا نعمتى را كه از فضل و كرم خويش آغاز فرموده‌اى به انجام رسان و آنچه از راه كرم به من داده‌اى زايل مگردان و گناهانى را كه از روى حكمت و مصلحت پنهان داشته‌اى برملا مساز و از كارهاى بدم كه تو آگاهى درگذر . ( 1 ) خداوندا ذات مقدس تو را به درگاهت شفيع قرار داده و از قهر تو به پيشگاهت پناه مىآورم ، خدايا در حالى به سوى تو آمده‌ام كه چشم طمع به احسان تو دارم و به نعمتهايت اشتياق مىورزم ، تشنهء باران لطف و ابر عنايتت هستم ، خشنودى تو را طالبم و قصد توجه به درگاهت را دارم و بر جويبار احسانت وارد گشته و درخواست عاليترين نوع خيرات تو را مىجويم ، در حالى كه به محضر بسيار نيكويت به مهمانى آمده و آهنگ مشاهدهء رحمت تو را دارم و حلقه بر در كرمت مىكوبم و به ديدار عظمت و جلالت نيازمندم ، پس خداى من ، با من چنان رفتار كن كه خود شايستهء آنى از روى بخشش و رحمت خويش نه آن چنان كه من شايستگى دارم از عذاب و كيفر ، به حق رحمت و احسانت اى بخشنده‌ترين بخشايندگان . » ( 2 ) امام عليه السلام در اين مناجات حسن ظن خود را نسبت به كرم و عفو الهى و اميد فراوان خويش به بزرگوارى و كرم خداوندى و ايمان و اعتقاد راسخ به نيكوكارى وى ابراز داشته و دست توسّل به عنايت ذات اقدس او زده و تنها به او دل بسته است با اميد به عواطف رحمت و رأفتش و اين مناجات توأم با تضرّع و خضوع و خشوع به درگاه الهى مىباشد . ( 3 ) مناجات ششم اين مناجات مشهور به « مناجات شاكران » است كه امام عليه السلام در اين مناجات شكر و سپاس الهى را نسبت به احسان فراوان و نعمتهاى والايش ،